Een warm gevoel

Beste lezertjes,

Ook hier in kyoto begint het ergens een beetje fris te worden.
Het is geen overbodige luxe meer om een trui aan te trekken, doch de jas zal niet lang meer opgeborgen blijven. Ja kindertjes...het ziet er naar uit dat het alsnog fris gaat worden hier.
Reeds zijn er weer enkele noemenswaardige dingen tot stand gekomen.

Behalve dat ik momenteel vol loop met liefdesgevoelens voor mijn laptop, aangezien deze al enige tijd heeft besloten om te sterven. De officiele verklaring voor het ontbreken van fotos en de geringe posts, zoniet het ontbreken van nieuwe post is dan ook dat wegens overmacht onmogelijk was om te verzorgen. De fotosch zijn helaas gezamelijk met mijn craptop de vergetelheid in geraakt hoewel ik een aantal nog wellicht nog ergens op mijn telefoon heb.
Helaas kan ik deze niet opladen op de pc van doshisha waardoor men nog enige tijd zal moeten wachten voor het mogelijk is voor mijn om de troep op te kunnen laden.

Vanwege dit goddelijke voorgeval kon ik dan ook niet een stukkie inleveren voor de journalt van tanuki. Ik was hiervoor door ashwin gevraagd om iets te schrijven en hij had me dan ook verzocht om een fout artikel in elkaar te toveren. Ook meldde onze gekleurde vriend al enige tijd geen bananen te ontvangen hebben na trainingen of wedstrijden, waardoor ik mijzelf gedwongen achtte om het thuisfront te wijzen op hun verwaarlozing van Ashwin.
Gelukkig heb ik dan ook te horen gekregen dat onze pottebakker dan ook bananen heeft mogen ontvangen.
Ik geloof weer een beetje af te dwalen.
Terug naar de journal.
Dit project kwam dan ook niet van de grond aangezien het best lang duurde voor ik mijn wachtwoord voor de kompjuters hier kreeg. Doch niet getreurd, den volgende journalt zal ik zeer waarschijnlijk wel een stukkie schrijven waarvan na overleg met Ashwin het thema dan ook: Hoe ervaart dhr. Zoet japan. Initiatief vanuit nederland en ideen worden gewaardeerd en hebben een aardige kans om overwogen te worden voor het komende stuk.

Nieuwe kompjutert?
Het aangschaffen van een nieuwe berekenaar of kompjutert kan nog enige tijd op zich wachten aangezien het aanschaffen van een wonderschoon voorbeeld van techniek hier in Nippon best prijzig is en ik ook iedereen kan aanbevelen die naar japan wil gaan om dan ook de raptop in Nederland aan te schaffen. Ik kwam dan ook voor de volgende keuze te staan....Nu een computer kopen en flink bezuinigen op voedsel of nog steeds lekker kunnen eten en dan maar een tijdje niet over een eigen stukje technologie beschikken. Zeer waarschijnlijk zal eenieder die mij kent het dan ook niet verbazen dat ik liever smakelijk eet en dan maar iets van moeite moet doen om over een pc te beschikken. Naar verwachting zal ik dan ook ergens volgende maand een nieuwe laptop kopen tenzij ik door onverwachte uitgaven genoodzaakt zal worden om de aankoop uit te stellen.

Maar niet getreurd, er zijn ook prettige dingen gebeurd. Het is tijd voor andere ongein.
Zo heb ik al een aantal keer met een groep japen stevig, maar vooral gezellig een glas geheven.
Den eersten maal dat ik uitgenodigd was om mee te gaan had ik ook geen enkel idee van wat voor circle het was en kende ik de persoon die me had uitgenodigd ook amper.

Den nomikai en kleine kindertjes

Op de eerste nomikai, oftewel drankfestijn met een tijdlimiet van 2uur aangezien het dan ook viel onder de nomihodai kwam ik er dan ook achter dat ze dus allemaal lid waren van ISAC of zoiets dergelijks. Schijnt dus dat ze enigzins internationaal bezig zijn, maar al deze officiele ongein kon mij helaas voor hun niet ontroeren. Al met al ben ik het onofficiele lid geworden waardoor ik dus niet betaal voor lidmaadschap maar ik wel naar de evenementen ga.
Zo ben ik dan ook in het verlengde van het vorige tema `de speeltuin` twee weken geleden met ditzelfde tuig naar een peuterspeelzaal geweest alwaar we snotneuzen van tussen de 3 en zeven jaar mochten uitleggen over het buitenland. Dit leidde dan ook tot veel genot aangezien het merendeel van de kindertjes wel erg onder de indruk waren van mijn vriendelijke gelaat en dan ook liever elders naar verhaaltjes van anderen luisterden. Toch werd het hele gebeuren een denderend succes toen een aantal koters de moed opraapten om dan toch maar met me te praten, wat hun blijkbaar wel beviel aangezien ze ruim een uur met me bleven lullen en al gauw durfden ook andere koters er bij te komen.　Al gauw werd de sfeer meliger en werd Keisuke een zeer toffe gozer uitgemaakt voor smeerlap en ergere eigenschappen die ik maar uit vrije wil zal censuren. Hoewel ik toch niet kan laten om te vermelden dat deze jongen door een 6jarig meisje min of meer ten huwelijk werd gevraagd (waar de vader bij stond wat toch voor wat ongemakkelijke blikken van Keisuke leidde)
Uiteraard waren we voldaan na deze geniale ervaring, maar de dag was niet voorbij voor we nog met een deel van de groep uit gingen eten.
Al met al een mooie ervaring.

Nu ik dit schrijf ben ik overigens aan het nagenieten van de nomikai van gisteren die een denderend succes genoemd mag worden. Wederom was het weer genieten van vooral sake met de gasten van ISAC. Het werd beregezellig en ik heb er voor een groot deel aan bijgedragen dat de hiervoorgenoemde Keisuke aan het eind van de avond een gloeiend rode kop had en ik me nog steeds afvraag of hij veilig had thuis kunnen komen als hij niet de taxi had genomen. Ja deze knaap was kledderzat en werd dan ook voor het laatste deel van de avond ook niet te zuinig uitgelachen vanwegen zijn duidelijk slechter wordende taalbeheersing onder invloed. Verder heb ik te onsamenhangende gesprekken gehad die geen enkele sence maakten omdat de onderwerpen in een godschuwelijk hoog tempo verwisselden wat af en toe leidde tot onbegrijpende blikken naar elkander en er dan maar weer een ander thema aangesneden werd.
Ongetwijfeld zullen er meer nomikai en andere doldwaze avonturen volgen met deze geniale groep.

Zo langzamer hand is het me dan toch gelukt om een aantal mensen te vinden die bereid zijn om voor me te koken. Dit is ergens toch sneller dan verwacht gelukt. Dit heeft tot nu toe tot een vijftal zeer smakelijke gerechten opgeleverd. Inderdaad dit geeft toch een warm gevoel....lekker schranzen van door een ander klaargemaakte gerechten. En ik ben van plan om mijn voedselimperium gestaag uit te breiden. Of me dit ook gaat lukken zal wel in de toekomst blijken en aangezien ik toch niet volledig helderziend ben kan ik hier dan ook weinig over vertellen.
Er zijn nog vele andere dingen gebeurd die ik me momenteel niet meer voor de geest kan halen, maar er zullen zeker nieuwe uitgaven komen van deze blog.
Dat was dan wederom een ellelang verhaal over bijzonder weinig.
Maar weest niet getreurd...een nieuw, waarschijnlijk ook korter en vooral inhoudelijk ander bericht zal volgens verwachting niet al te lang op zich laten wachten
Dus beste kindertjes, veel plezier enzovoorts.
Zoals bassie en adriaan zouden zeggen:

Dag vriendjes en vriendinnetjes, tot de volgende keer maar weer!