Pino-ijs en goedkopie bier

Beste lieden,

het is weer tijd voor een nieuw goddelijke uitgave van ons zo vrolijke weekblad wat toch langzamerhand begint te lijken op een maandblad.

Hiervoor wil de redactie geen verantwoordelijkheid op zich nemen en raad een ieder aan om in geval van klachten hulp te zoeken bij de helpdesk die van 15:30 tot 15:35 te berijken is op maandag op het telefoonnummer: 090-5968-0386.

Vanwege het collectieve geheugen van de redactie, auteur en andere medewerkers niet toereikend is kan het zijn dat het een en ander buiten beschouwing gelaten zal worden.

Doch reeds word het langzamerhand tijd om met echte inhoud aan te komen zetten.

Geniet van het tweede deel van dit spannende blad:



Welkom beste lezertjes,

Na de spannende avonturen in het vorige deel zijn er reeds weer nieuwe, zo mogelijk nog leuker en in ieder geval dwazere voorgevallen ter sprake gekomen.


Gieltje


Deze schat van een vent zit momenteel bij mij overnacht is, wisselde in den beginne elke dag tussen mijn hok en het huis van Yuki om te overnachten. Reeds zit onze vriendelijke vriend een week ofzo bij mijn thuis aangezien Yuki het tamelijk druk heeft met van allesch.
Hoewel ik druk ben geweest met Doshisha kon dat de pret niet drukken en is hij veel op pad geweest waardoor hij zeer waarschijnlijk een beter idee heeft van Kyoto dan ik zelf. Naar verwachting zal hij wel 1 oktober zijn eigen kamer intrekken aangezien hij dan pas zijn kamer in kan. Dit zal wel een gemis zijn, aangezien zijn aanwezigheid het verblijf hier toch een apart gevoel geeft en zo nu en dan voor een leuke verassing kan zorgen.
Hierna volgt een soort van verslag van enkele dingen die de laatste tijd gebeurd zijn.

Bekende buitenlander



Het volgende speelt zich af kort na het vorige deel.

Sofia, een taiwanees kind wat vorig jaar dus ook in nederland zat en op goede termen met Yuki was, kwam ons opzoeken hier en ik was door Yuki gevraagd om ook deel te nemen bij een avondmaal,wederom bij yuki zijn moedert. De dag erna gingen we dan ook samen op pad, hoewel ik de avond daarvoor nog flink voelde, naar enkele toeristische plekken waarvan me de namen alweer ontgaan zijn. Wel moet ik melden dat Gieltje ook van de partij was bij deze evenementen,die eerst zijn bagage ergens moest dumpen alvorens wij verder konden. Giel heeft wellicht een gedetailleerder verhaal van deze dag geschreven, waardoor het mij overbodig lijkt om deze niet al te speciale dag te beschrijven.



Doshisha

Uiteraard ontkomt men er niet aan om naar school te gaan als deze dan eindelijk gaat beginnen.

Zoals het mij betaamt miste ik uiteraard de openingsceremonie aangezien ik wel andere dingen te doen had, zoals een telefoon te regelen en een poging wagen tot

het openen van een bankrekening. Dat laatste was geen succes aangezien men eerst zijn "buitenlander ID" nodig heeft om een rekening te kunnen openen.

Deze heb ik wel onlangs ontvangen en een rekening is dan ook al tot mijn beschikken.

Maar goed, ik dwaal weer eens af. De volgende dagen werden een denderend succes met de placement-test en het vele papierwerk dat nodig is geweest om ook daadwerkelijk bij Doshisha te mogen gaan leren.



Doshisha bleek toch wel zijn zaakjes beter geregeld te hebben dan in Leiden vaak het geval is geweest, en per tweetal buitenlanders werd 1 jappaner ter beschikking gesteld om te helpen met het invullen van de formulieren. Ik werd dan ook ingedeeld met een heerlijk vatsige israëlische die noch verstaanbaar engels noch verstaanbaar japans kon spreken. Dit had enige veelbetekende knikmomenten tot gevolg tussen mij en de 'mentor' die overigens Tomomi heet.



Niet veel later werden de indelingen van de klassen bekend gemaakt, waarbij ik uiteraard lager ingedeeld werd dan ik voor ogen had.

Dit heeft dan wel als voordeel dat ik op mijn eigen tempo de lestof die toch maar eens geleerd moet gaan worden op mijn eigen tempo kan doen.

De indeling van klassen moest dan ook gevierd worden bij de moeder van Yuki door daar wederom te gaan eten, en Michiel weer is een keer te begroeten.
Sindsdien zit deze vrolijke eend dan ook bij mij op de kamert.

Watchi(和知)
Watchi is niet zomaar een plek. Neen, het is het dorp van Yuki en de zijnen. Niet kort na de perikelen met de placement test besloten we dat het tijd was om dit goddelijke dorpje te bezoeken wat wel heel erg inaka was. Nadat Gieltje in de trein zijn paraplu bijna op een 6jarige japanse te laten vallen en wij zonder problemen in watchi aangekomen waren werden we door potige en zijn zussie opgehaald in zijn busje, waarna wij ons begaven naar het huis van hem.

Na kort gewachten te hebben aldaar was het tijd om te doen waar we voor gekomen waren; namelijk naar de enige izakaya achtige tent in het dorp, en waarschijnlijk omstreken te gaan. Niet alleen was de prijs van het eten zeer riant, ook het eten was goed naar binnen te werken en hadden we zowaar gesprekken met de vrienden van potige. Tot ons genoegen waren ik en Gieltje de eerste buitenlanders sinds lange tijd in het dorp, waardoor we automatisch ook in die tent met veel bewondering werden aangegaapt.

Maar de pret was nog niet op. Bij lange na niet. Dit kwam dan ook omdat deze prachttent, die overigens geen menu-kaart had, gevuld zou worden door twee andere bezoekers. Deze lokale bezoekers hadden te horen gekregen dat er buitenlanders zouden zijn en wouden ons dan ook zien en spreken. Dit leidde al gauw tot veel mooie momenten, waaronder uitgemaakt worden voor Saddam Hussein en vele vragen naar waar mijn pistool en bommen waren. Zo werd ook de eigenaar van deze goddelijke tent, die een jaar of 80 moet geweest zijn, aangeboden voor 2000yen. Na mijn portomonne tevoorschijn te hebben gehaald en nog wat achtelijke grappen moesten we dan eindelijk weg aangezien de tent gesloten werd. (maar niet voordat ik en Giel een fles sake in onze jatten werd gedrukt door de eigenaars)

De volgende dag mochten wij genieten van een goddelijke maaltijd die door de opa van Yuki verzorgd werd ergens in de bergen van Watchi bij een aantal bewoonbare hutten die voorzien waren met water en stroom die de veteraan samen met wat vrienden had gebouwd om te kunnen jagen of iets dergelijks. Het was een zeer vermakelijk ontbijt (rond een uur of 13) met goedkopie bier dat meegebracht was door de opa van. Deze held sloeg zonder moeite houtblokken doormidden met zijn bijl en wist met gemak een vuurtje aan te krijgen waarbij de rest met verbazing zat toe te gapen. Het eten werd een groot succes en de vrienden van Yuki die mee waren gekomen waren wederom zeer vriendelijk. Helaas werd het toch maar eens tijd om weer terug te gaan naar Kyoto omdat Gieltje de dag erna met Takuya had afgesproken en ik ongein voor school moest gaan regelen.

Het speeltuintje

In de omgeving van mijn appartement heb ik 2 landmarks die waarschuwen voor de nabijheid van mijn huis. Aan den ene kant is dat een King Patchinko en aan den andere kant ben Het Speeltuintje. Dit is zo onderhand een heilige plek voor zowel ik als gieltje. Elke dag dat ik naar Doshisha moet kom ik hier dan ook langs. Maar niet alleen voor school is het een uiterst geschikte plek, maar ook om rond te hangen is het een zeer aardige plek. Zo heb ik dan ook enige malen met Giel daar mogen vertoeven. Tot mijn geluk is een zeker avond toch wel een hoogtepunt dat ik toch met jullie zal moeten delen. We besloten na wederom een dag zooi regelen besloten om wat bier te gaan halen, en tot ons genot viel onze blik op, jawel, Pino ijs. Deze kans konden wij niet voorbij laten gaan en we besloten het lot te tarten en dat ijs inderdaad uit te proberen. Onderweg naar mijn "humble abode" grapte Giel dat we natuurlijk ook in Het speeltuintje konden gaan zitten. Tot zijn ergernis zette ik zijn plan door en zaten wij spoedig in het park alwaar wij op de wip gingen zitten en begonnen aan de Pino ijsjes. Dit bleek toch zeer smakelijk te zijn en genoten dan ook aanzienlijk van dit goddelijke geschenk. Kort daarna was het bier aan de beurt. Deze beviel ook geweldig en al spoedig waren giel en ik de wip meester en lukte het ons om gedurende vele minuten in evenwicht te zitten en moest giel na elk biertje toch even naar de grond zodat ik het volgende blikje bier naar hem kon doorrollen over dezelfde wip.

Nou zal dit de nodige vraagtekens opleveren bij de lezertjes thuis. Waarom s'nachts in een speeltuintje zitten en dan ook nog eens een combinatie van Pino ijs en bier verschalken? Dat is zeer eenvoudig. Omdat het kan en omdat het zo fout is dat het een goed plan leek.

Maar goed, wij waren niet de enigen in het speeltuintje. Enkele ventjes waren zeer fanatiek bezig met het beoefenen van honkbal, en een aantal meisjes waren vuurwerk aan het afsteken. Dit zorgde dan ook voor nog meer foutheid die het plezier alleen maar vergrote. Helaas moest hier ook een einde aan komen en sjokten we tevreden, doch bedroefd, weer naar huis aangezien deze goddelijke avond moest eindigen.

Nawoord

Uiteraard is niet allesch van de laatste tijd beschreven zoals het ontmoeten van Amerikaanse koters van Kyoto Daigaku, die overigens zeer lache zijn en waar we mee onder andere gegeten hebben, mee zijn gaan biljarten en ook voor nog meer jappies zorgen om mee rond te hangen.

Al met al hoop ik dat de lezertjes thuis hebben genoten van het tweede deel van dit prachtige blad en vergeet niet te genieten van de foto's die zullen worden toegevoegd.

Verheug u op het volgende spannende deel en tot ziens.