Geen Donald Duck

Hailoo lieve kindertjes.

Het is zo eindelijk zo ver.
(Zoals ik al beloofd had gaat ik nu beginnen om een blog bij te houden.)
Naar verwachting gaat het richting een weekblad, of als ik het zowaar druk ga krijgen meer een maandblad.

Het eerste deel is helaas zonder foto's aangezien ik me camera eerst nog zal moeten opladen alvorens ik foto's kan maken.
Ik zou zeggen dat dit genoeg introductie is dus ga ik maar beginnen aan de machtige ongein te beschrijven die ik begonnen ben.



De reis

om eerlijk te zijn kan ik me alleen me afscheid goed herinneren.
Dit heeft te maken met het volgende: Malle, Chris, Hanae en Bolle thomas waren dus meegekomen om me dus vaarwel te zwaaien. Nu zal menig man niet bekend zijn met al deze wazige namen, maar dat vind ik niet broodnodig om uit te leggen. Juist, om verder te gaan met dit zouteloze verhaal: we stonden een beetje maf te doen met ze allen en een beetje de foto's van de dag ervoor te bekijken toen ik na me handbagage iets lichter te maken eindelijk besloot om toch maar eens langs de douane te passeren. Het volk stond nog een beetje maf te dansen toen ik langs het poortje moest en uiteraard mocht ik zoals het mij betaamt niet in 1 keer doorlopen, maar moest ik, en dit keer is lichtelijk anders dan normaal, wachten en alleen mijn handbagage laten controleren. Uiteraard vreesde de douane voor gevaarlijke bommen bij het aanschouwen van me fototoestel en de vele draadjes die er bij horen. Dus na een minuut of 10 kon ik eindelijk weer verder richting het toestel en kon na luttle minuten het vlliegtug instappen.

Ik vloog dus via Helsinky naar Osaka en had het wel getroffen met wie er naast me zat tot aan Helsinky; een of ander wazig wijf dat chinees studeerde en dus voor weet ik hoe lang naar china ging om daar te studeren. Na een minuut of 10 over minder dan niks gepraat te hebben besloten we beiden maar om te slapen. Dat slapen verging me zeer goed. De timing waarop ik wakker werd stond vrijwel gelijk met de tijden waarop er eten uitgedeeld werd. Reeds een korte schets van de vlucht: beetje praten, veel slapen en als ik niet sliep dan was ik wel aan het eten.
aangekomen in Helsinky mocht ik zowaar 5 uur wachten op mijn vlucht naar Osaka.

Zoals te verwachten voor iemand die de laatste dagen daarvoor weinig had gedaan doorbracht ik die tijd voornamelijk slapend. Nadat mijn wekker afging was het tijd om nog maar is in het vliegtuig te stappen. Tot mijn vreugde zat ik naast een waarschijnlijk sociaal zwak begaafd tonnetje van een vent, wat mij tijd scheelde waarop ik wakker hoefde te zijn. Alweer is deze vlucht samen te vatten in een overvloed aan slaap en voldoende niet al te smaakvol voedsel.

Bij aankomst in Osaka na het nodige papierwerk ingevuld te hebben en nog loom van de slaap opgehaald werd door een of andere cheap o' taxi maatschappij werd ik naar mijn kamert te Kyoto gebracht alwaar Yuki me op stond te wachten aangezien de eigenaar niet aanwezig kon zijn.

Tot op heden

Tot mijn geluk ging ik met Yuki ( ook wel bekend als "Potige") na een korte orientatie ronde naar zijn moeder toe, die een soort van Izakaya bezit alwaar we onder het genot van zeer prettige sake veel gegeten hebben. Ik moet hierbij vermelden dat Haruna ook aanwezig was en dat ik genoten heb van alles wat kort tevoren aan vis geslacht was. Ook de walvis smaakte me goed en tot mijn verbazing (en ook die van Yuki) kwam ze zussie met een vriendin van der langs en at nog mee met ons. Uiteindelijk vertrokken we om maar de eigenaar van me kamer maar eens te ontmoeten wat na een kort gesprek klaar was. Dankzij het smakelijke eten en de niet onbehoorlijke hoeveelheid drank heb ik, jawel, zeer prettig geslapen.

En net als in vele slechte sprookjes stond ik de volgende dag inderdaad weer op, klaar om de wijde wereld in te trekken en wat benodigdheden te regelen. Dit is deels gelukt aangezien ik eerst mijn studentenvisum nodig heb voor ik mijn lokale bankrekening kan openen, maar genoeg serieuse praat, de rest van de dag verliep spoedig etc etc.

En vandaag na mijn interwebs succesvol aan de praat te hebben gekregen en mijn ontbijt te hebben verorbert ben ik bezig om mijn blog toch maar wat leven in te blazen.
Nou zal ik deze post maar zo langzamer hand afronden na het volgende vermeld te hebben:
De family mart die het dichtst bij mijn kamer is heeft tot nu toe een aantal maaltijden verzorgt, alwaar een japanische schoonheid werkt die de indruk doet wekken dat ze te veel krentebollen heeft gegeten of in ieder geval een aantal bolwerken aan mee-eters op haar hoofd heeft zitten. De wondere stem is er ook een waar men door denkt toch maar eens oordopjes in te doen, maar och, zolang ik daar eten kan kopen heeft ze in mijn ogen genoeg reden tot bestaan. (helaas zal ik zeer waarschijnlijk geen foto's toevoegen waar haar goddelijke tronie te bewonderen valt in verband met jullie gezondheid)

Eind goed, Al goed

ps: vergeet niet uit te kijken naar het volgende, wellicht alweer niet compleet abn geschreven artikel dat wel foto's zal bevatten.